Zuur

In dit artikel:

De column beschrijft herinneringen aan de vader van de schrijfster: een hardwerkende man met een platte, aanstekelijke humor en een onstilbare zoetbehoefte. In zijn laatste levensfase kreeg hij door bepaalde medicatie suikerziekte; zijn bloedsuikers werden zo hoog dat thuis meten niet meer lukte en hij opgenomen moest worden. In het ziekenhuis belandde hij op een afdeling waar hij zich niet begrepen voelde, en zelfs in die kwetsbare periode kon hij nog fel uitvallen naar verpleegkundigen.

Nu draait het stuk om het heden: de kleintjes in huis — Brammetje en Herman d’n Twidde — die net zo dol zijn op snoep en koekjes en de snoeptrommel in no time leegeten. Daarom heeft de schrijfster al een half jaar een geheime verstopplek voor lekkers. Snoep is voor haar meer dan een traktatie; het roept nostalgie en culturele herinneringen op — boterwafeltjes en zure matten bijvoorbeeld. Een recente anekdote: ze gebruikte eens zure matten met augurksmaak als grap, wat bij Herman in een appje veel reactie losmaakte. De column eindigt met een licht-melancholische waardering voor zoetigheid als verbindend, troostend en soms ondeugend element in het familieleven. De auteur signeert als Anneke.