Heerlijck bevrijd: Ridder Rutger van Gemert op ontdekkingstocht in de rare nieuwe wereld
In dit artikel:
Ridder Rutger van Gemert, een onconventionele middeleeuwse ridder die liever op sokken liep en rijmpjes maakte over zijn helm, viel in 1352 tijdens het zoeken naar een verborgen voorraad honingwijn in een ingestorte kelder en raakte in een zeer lange slaap. Ruim zesënhalve eeuw later ontdekten archeologen bij graafwerk aan de fundamenten naast het huidige kasteel van Gemert een luik waaruit Rutger weer omhoog kroop — stoffig, verward en vastberaden zijn zoektocht naar honingwijn voortzettend.
Bij zijn ontwaken botste Rutger meteen op moderne verrassingen en misverstanden. Hij zag een geparkeerde auto als een “metalen paard zonder benen” en raakte verwarring en amusement aan het publiek, dat hem filmde en fotografeerde. Bij het Toeristisch Informatiepunt stuitte hij op zijn eigen beeltenis: een standbeeld op het Ridderplein, dat hij aanvankelijk voor een grafmonument aanzag. Moderne apparaten leken hem soms magisch of vijandig; een pinapparaat interpreteerde hij als een duivels voorwerp waarop hij met zijn zwaard tikte, en een smartphone werd door hem gezien als een betoverde spiegel die van beeld verandert wanneer je hem aanraakt.
Rutger trok door het centrum van Gemert en maakte kennis met plekken en mensen: bij Restaurant GEM proefde hij een modern “amuse” en vroeg om grotere porties; bij scholengemeenschap Macropedius botste hij met leerlingen over het dragen van harnas in de school en ontdekte “swipen” (door hem plechtig mislabeled als een spreuk). In jongerencentrum De Bunker belandde hij in disco Fissa, waar neon armbandjes en dansmuziek hem deed geloven dat hij beschermd werd door magische ringen; zijn optreden midden op de dansvloer maakte hem een hit bij het jeugdige publiek. Ook liep hij tijdens een generale repetitie onbedoeld het podium op van theater De Eendracht en veroorzaakte zo komische taferelen, onder andere een zachte val op een berg kussens.
De lokale pers kreeg hem te spreken: in de redactie van het Gemerts Nieuwsblad legde Rutger zijn verhaal uit — van de kelderinstorting tot zijn verbijstering over lawaai, licht en nieuwe geuren in de moderne wereld. De gemeente reageerde gastvrij; burgemeester en ambtenaren namen hem mee naar het gemeentehuis aan het Ridderplein, toonden hem moderne gemakken zoals een lift en een koffieautomaat (die Rutger aanvankelijk verdenkte van oorlogstuig), en schudden hem de hand. Het plein vulde zich met toeschouwers en kinderen die de nieuwkomer enthousiast begroetten. Toen de burgemeester vroeg of hij wilde blijven wonen, antwoordde Rutger dat hij dat wel zag zitten — nadat hij eerst nog wilde “swijpen” op de magische spiegel en een appelkoek wilde halen.
Het verhaal is een fictieve, humoristische vertelling geplaatst in echte Gemertse locaties. Het laat zien hoe een middeleeuws figuur met verwondering en eenvoudige goedmoedigheid de moderne wereld verkent, tot vermaak en ontroering van de lokale bevolking.